Year III

A relationship between Drama and Time (Πως μεταβάλλεται η αίσθηση του χρόνου καθώς αυξάνεται η δραματοποίηση και πέραν του μέγιστου.)

It is essential before starting a discussion on how time sensation is altered with increasing drama to define, even ad hoc some key terms. First the proprioceptive criteria for how one perceives the world or time for the same matter, are not necessarily related to the reality. And reality, for the sake of the current discussion is considered the three dimensional universe plus the fourth dimension, time, which, in any case, cannot be modified but it can be perceived with any level of accuracy only indirectly, and mainly through what is perceived as the effects of time on life or matter, whether these consequences affect the psychoemotional or physical life. So, the perception of Time and Drama is primarily self-determined concept and a common comprehension of time and drama is the result of the interaction of two, three many different self-determined concepts that interact with each other shaping the common imaginary sense of time and the drama that a society holds at a particular time. Therefore, in order to move forward in setting the relationship between Drama and Time we must first define: 1) what is time and 2) what is drama.

Regarding Drama we have two approaches. For Aristotle drama is defined as the imitation of  a great and perfect act act etc.. That is, the transfer to a scene (it can be theatrical, a canvas, a building wall, a music sheet depending on the creator) of an act, the imitation of an act of life with specific characteristics as they were quite eloquently identified by Aristotle. Plato on the other hand argued that drama is the imitation of emotions that arise from the imitation of an act, ie. The imitation of imitation, which actualy escapes the reality of the transaction concept itself. By all means and operating non-exclusivelly but synthetically the definition of drama in our case can be the imitation of an act, which potentially could happen to a human or a humanized superhuman or subhuman, and/or the imitation of emotions caused by imitation – acting- of the action.

Time (Chronos) can be defined as a child of Matter (Yli) and Water (Ydor). He is the twin brother of Kronos (Saturn) which was devoured first by his brother before he cut out the vaginas of his father, separating sky from earth. So Time is constantly concealed and only exists in the presence of Matter. Matter creates Time and Time is not ment without Matter on which the implications of time will show. Having thus set the drama as the imitation of an act or imitation of emotion that the act of imitating an act creates and Time as concealed and something that we can measure only through its consequences on matter, we can consider these two as two systems which are altered when they are supplied, Drama with emotions / actions and Time with matter. So, if we consider that Drama is the matter that is supplied to the system “Time” then Drama should create such an alteration of Time so as to shift iy from its known and perceived steady state course. So we can say that drama exists only when it can bring about a change in Time, or the sensation of Time, either towards zero or towards infinity. Either dilating or constricting time. Thus, by feeding the constantly moving Time with drama we change its state to either the maximum sensation of speed or to the maximum sensation of slowness, i.e. its pause. So the increasing sensation of drama, the matter of Time, causes a shift in the sense of time either towards to the maximum speed or to the minimum speed. In the case now that Drama is taken beyond the maximum there is a vertical decrease of the dramatic sensation since drama will be reduced to poor enactment. Hence at this stage the emotional load of drama decreases, reducing the matter entering the system Time thus the movement of time return to its steady state, that is its linearly determined constant change.

Είναι απαραίτητο πριν ξεκινήσει μια θεώρηση του πως μεταβάλλεται η αίσθηση του χρόνου καθώς αυξάνεται η δραματοποίηση να γίνει κάποια έστω ad hoc διευκρίνιση ορισμένων βασικών όρων, ώστε να αναπτυχθεί το ζήτημα σε κάποιες εξ’ αντικειμένου κοινώς αποδεκτές παραδοχές ώστε να μην μείνουμε μόνο στην κατ’ αίσθησιν αντίληψη της σχέσεως μεταξύ δράματος και χρόνου. Καταρχήν τα ιδιοδεκτικά κριτήρια για το πώς αντιλαμβάνεται κάποιος τον κόσμο ή το χρόνο δεν έχουν απαραίτητα σχέση με τη πραγματικότητα. Και εδώ απαραίτητα παρένθεση για το τι αποδεχόμαστε, στα πλαίσια της παρούσης ανάλυσης ως πραγματικότητα. Εδώ ως πραγματικότητα θεωρούμε το σύμπαν των τριών διαστάσεων συν την τέταρτη διάσταση, του χρόνου, την οποία όμως δε μπορούμε να τροποποιήσουμε δε μπορούμε να αντιληφθούμε με ακρίβεια παρά μόνο έμμεσα και κυρίως μέσω αυτού που αντιλαμβανόμαστε ως συνέπεια του χρόνου επάνω στη ζωή, είτε πρόκειται για την ψυχοπνευματική/συναισθηματική ή για την φυσική. Οπότε η αντίληψη του χρόνου και του δράματος είναι πρωτίστως αυτοκαθοριζόμενα και έπειτα μετέρχονται μιας κοινώς αποδεκτής συνισταμένης η οποία προκύπτει από την αλληλεπίδραση δυο, τριών πολλών διαφορετικών αυτοκαθοριζόμενων αντιλήψεων που έρχονται σε επαφή μεταξύ τους μετουσιώνοντας την κοινή φαντασιακή αίσθηση του χρόνου και του δράματος που μπορεί να έχει μια κοινωνία μια συγκεκριμένη στιγμή/εποχή. Προκειμένου λοιπόν να προχωρήσουμε στην προσέγγιση της σχέσης δράματος και χρόνου πρέπει να ορίσουμε: 1) τι είναι χρόνος και 2) τι είναι δράμα. Αναφορικά με το δράμα έχουμε δυο προσεγγίσεις. Αριστοτελικά ορίζεται ως μίμησης πράξεως σπουδαίας και τελείας, κλπ. κλπ. Δηλαδή η μεταφορά στη σκηνή μιας πράξης, η μίμηση μιας πράξης με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ως αυτά πολύ ορθά ταυτοποιήθηκαν από τον Αριστοτέλη. Ο Πλάτωνας σε αντίθεση με τον Αριστοτέλη υποστήριζε ότι πρόκειται για μίμηση των συναισθημάτων που προέρχονται από την απομίμηση μιας πράξεως, δηλ. η μίμηση της μίμησης η οποία διαφεύγει της πραγματικότητας της πράξεως αυτής καθ’αυτής. Με κάθε τρόπο και λειτουργώντας μη-αποκλειστικά αλλά συνθετικά θεωρούμε ότι δράμα παράγεται όταν υφίσταται μίμηση μιας πράξης, η οποία δυνητικά θα μπορούσε να επισυμβεί σε ένα άνθρωπο ή σε έναν με ανθρώπινα χαρακτηριστικά υπεράνθρωπο ή υπάνθρωπο, η μίμηση των συναισθημάτων που προκαλεί η μίμηση – δράση της μίμησης- της πράξης αυτής.

Ο χρόνος, μπορεί να οριστεί ως το τέκνο της Υλής και του Ύδατος. Είναι ο δίδυμος αδερφός του Κρόνου τον οποίο πρώτο έφαγε πριν αποκόψει τα αιδοία του πατρός του, αποχωρίζοντας το ουρανό από τη γη. Άρα λοιπόν ο Χρόνος υφίσταται κρυπτομένος και μόνον παρουσία τη Ύλης. Η ύλη γεννά το χρόνο και δεν νοείται χρόνος χωρίς την ύλη επάνω στην οποία θα φανούν οι συνέπειές του. Έχοντας ορίσει λοιπόν το δράμα ως τη μίμηση μιας πράξης ή τη μίμηση των συναισθημάτων που προκαλεί μια πράξη και το χρόνο ως κρυπτόμενο μέγεθος το οποίο μπορούμε να μετρήσουμε μόνο εκ των συνεπειών του, μπορούμε να θεωρήσουμε αυτά τα δυο ως δυο συστήματα τα οποία μεταβάλλονται ανάλογα με την τροφοδότησή τους, του μεν δράματος με συναισθήματα/ πράξεις του δε χρόνου με Ύλη. Συνεπαγόμενα, εάν θεωρήσουμε ότι το δράμα είναι η ύλη με την οποία τροφοδοτείται το σύστημα χρόνος τότε θα πρέπει το δράμα να επιφέρει μια μεταβολή στο χρόνο τέτοια που να τροποποιεί το χρόνο από την σταθερή κατάσταση που βρίσκεται. Οπότε μπορούμε να πούμε ότι δράμα υφίσταται μόνον όταν μπορεί να επιφέρει μια μεταβολή στο χρόνο είτε αρνητική είτε θετική. Είτε διαστέλλοντας τον είτε συστέλλοντάς τον. Έτσι, με την τροφοδοσία του σταθερά κινούμενου χρόνου με δράμα μεταβάλλεται η κατάστασή του είτε προς τη μέγιστη ταχύτητα είτε προς τη μέγιστη βραδύτητα, δηλαδή τη παύση. Οπότε το συνεχώς αυξανόμενο σε αίσθηση δράμα, η ύλη του χρόνου, προκαλεί μια αύξηση της αίσθησης του χρόνου, είτε προς τη μέγιστη συστολή του είτε προς τη μέγιστη διαστολή του. Στην περίπτωση τώρα της ανύψωσης του δράματος και πέραν του μέγιστου υφίσταται μια κάθετη έκπτωση του δράματος από το δράμα στην εκδραμάτιση Στο στάδιο αυτό το συναισθηματικό φορτίο του δράματος μειώνεται, στα επίπεδα της εκδραμάτισης, μειώνοντας και τη ύλη που εισέρχεται στο σύστημα του χρόνου ως τροφοδότηση ή μεταβολή. Η μεταβολή παύει να υφίσταται και χρόνος μετέρχεται στη σταθερή του κατάσταση που είναι η γραμμικά προσδιορισμένη σταθερά μεταβολή του.


Comments are free! Say What you think!

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s